บทที่ 4 นวลใย สาวใช้..ของเขา
“โธ่ ตาชัช อย่าพูดอย่างนั้นสิ ตอนนี้เรามีย่าแล้วไงลูก”
มือเหี่ยวย่นปนสั่นเล็กๆเอื้อมมากุมมือใหญ่ไว้
“ขอบคุณครับย่า อย่าเพิ่งกลับไวนะครับ สัญญาว่าผมจะกลับมาทานมื้อค่ำพร้อมย่าทุกวันเลย”
มืออีกข้างกุมทับมือท่านตอบ เขาไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ
“ถ้างั้น ย่าจะอยู่กับเราเป็นการถาวรเลย จะรบกวนมั้ย”
“โธ่ ย่า ไม่เลยคร้าบบ”
เขายกมือคุณย่าขึ้นมาแนบแก้มอย่างดีใจคล้ายตอนป็นเด็กเมื่อคราอ้อนให้คุณย่าซื้อเครื่องบินบังคับให้
“ฮ่าๆๆ ดูทำเข้าสิ โตพอจะมีลูกมีเมียแล้วยังทำตัวเป็นเด็กไปได้” เธอบ่นกลั้วหัวเราะพลางลูบศีรษะหลานชายเบาๆ
......................
หลังจากนั่งพูดคุยกับคุณย่าพักใหญ่เขาจึงขอตัวกลับมานอนพักเอาแรงก่อนจะออกไปทำงานในไร่ช่วงบ่าย
“หืม?”
เจ้าของไร่หนุ่มเลิกคิ้วขึ้นมองแม่สาวใช้กำลังถูพื้นห้องนอนเขาอย่างขะมักเขม้น อาจจะเป็นคำสั่งที่ไม่จริงจังแฝงไว้ด้วยความหมายอีกแง่จากเขากระมัง
..นี่หล่อนมาจริงๆหรือ ดูท่าจะอยากลองของเข้าให้แล้ว..
“เลิกถูพื้นแล้วเข้าไปขัดอ่างในห้องน้ำให้ฉัน”
“ค่ะ”
ชัชวาลเผยยิ้มร้ายขณะมองเรือนร่างสาวใช้ขณะเดินหันเข้าไปในห้องน้ำ ในใจกระหายเกินจะยับยั้งไหว ก็เด็กมันยั่ว ต่อให้เป็นคนโปรดของคุณย่าก็ตามเถอะ เขารีบผลัดเปลี่ยนมาสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำเดินเข้าไปออกคำสั่งใหม่
“ออ ลืมไปว่าเมื่อวานมีคนมาทำความสะอาดแล้วเธอไม่ต้องขัดนะ แต่ช่วยเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ฉันก็พอ”
“ค่ะ”
หล่อนรับคำสั่งและทำตามโดยไม่รู้ท่วงทันแผนการของเจ้านายที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังมองเธออยู่
“อืม อายุเท่าไหร่แล้วล่ะเรา” เขาแสร้งถามทั้งที่ทราบมาจากคุณย่าแล้ว
“สิบแปดปีแล้วค่ะ”
“งั้นหรือ มาอยู่ที่นี่แล้วแฟนที่กรุงเทพไม่คิดถึงแย่เหรอ?”
“โอ๊ยหนูยังไม่เคยมีแฟนหรอกค่ะ”
“จริงหรือ ไม่น่าเชื่อว่าอายุขนาดนี้แล้วยังไม่มีแฟน ไหนมานี่ซิ” เขาเริ่มต้อนไก่เข้าหาอย่างใจเย็น
“คะ” เธอหยุดยืนตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเหลอหลา
“อืม ถ้าแต่งหน้าเธอก็คนสวยคนนึงเลยนะ” มือใหญ่ลูบศีรษะเลื้อยลงมาถึงกรอบหน้า แม่ดอกจำปาไร้เดียงสายังคงยืนนิ่งเคลิ้มไปกับคำชม
“อืมม ขยับเข้ามาใกล้อีกสิ”
“ไม่ค่ะ แค่นี้ก็ใกล้แล้ว”
“ฮ่าๆๆ” เขาหัวเราะร่าเมื่อหล่อนปฏิเสธจะเข้าประชิดตัวเขาทว่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่หนีไปไหน ใครเชื่อว่าไม่เคยมีแฟนก็โง่แล้ว
“ไม่เป็นไร ฉันขยับเข้าหาก็ได้” ใบหน้าคมโน้มลงกระซิบข้างใบหู มือใหญ่เริ่มเลื้อยเป็นไม้ลูบไล้สัดส่วนเธอรวดเร็วพลางโอบรัดกายเธอไม่ให้หนีไปไหนได้
“อื้อ อย่าค่ะ”
“ชู่วว ไม่ต้องกลัวฉันแค่ไม่เชื่อที่เธอบอกว่าไม่มีแฟน เลยอยากจะลองดู”
“อื้อ ปล่อยหนูนะคะคุณชัชวาล”
เธอตื่นกลัวเมื่อถูกเจ้านายลวนลาม มือปลาหมึกลูบไล้สีข้างทั้งขยำบั้นท้ายทำเอาเธอสะดุ้งโหยงหัวใจเต้นรัวราวกับกลอง
“ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวนานมันเสียเวลา บอกฉัน ว่าเธอต้องการเท่าไหร่ หรืออยากได้โทรศัพท์เครื่องใหม่ไหม?” เขากระซิบเสียงแหบพร่าปลายจมูกสูดดมซอกคอระหงไม่นานก็รีบผละออกเพราะกลิ่นเหงื่อมันแรงเกินจะคลุกเคล้าได้ไหวทว่ามือใหญ่เอื้อมไปกอบกุมหน้าอกขนาดเท่าลูกซาลาเปา
“อื้อ ยะ อย่านะคะ”
“ซี้ดดด นมเล็กๆแบบนี้นวดบ่อยๆให้เดี๋ยวก็ใหญ่ สนใจมั้ย”
“อื้อ ไม่เอา หนูไม่เอาอะไรทั้งนั้น ปล่อยหนูนะคะ”
“ไม่เอาน่า เธอจะมากลัวตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้ไม่ได้”
เธอตกใจกลัวมือไม้ปัดป่ายมือใหญ่พัลวันแต่หาได้หยุดเขาได้ หนำซ้ำกางเกงขาสั้นเธอถูกปลดกระดุมและถลกลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่มเป็นที่เรียบร้อย
“ฮึก ยะ อย่า ปล่อยหนู”
..เมื่อภาพโอบกอดอ่อนโยนที่วาดฝันไว้อย่างสวยงามนั้นกำลังกลบไว้ด้วยความเป็นจริงที่เธอกำลังถูกลวนลาม เขาใช้วงแขนด้านซ้ายโอบรัดเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ส่วนมืออีกข้างบีบขยำหน้าอกเมามันส์ ความหวาดกลัวมีมากมายเต็มหัว ทุกอย่างรวดเร็วจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน จนกระทั่งฝ่ามือใหญ่แทรกเข้าไปในแพนตี้สีชมพู
กึก
“โอ๊ยยยย ฮือๆ”
“หืม?”
ชัชชวาลชะงักค้าง ปล่อยนิ้วกลางแช่ไว้ตรงร่องอันแสนคับจนนิ้วไม่สามารถผ่านเข้าไปได้
“นังจำปา!!”
ทั้งชัชวาลและจำปาหันไปตามเสียงแหลมปรี๊ดที่หน้าประตูห้องน้ำ
“..!!”
เหมือนสวรรค์โปรดให้นวลใยเข้ามาช่วยเธอได้ทัน จำปารีบก้มลงหยิบกางเกงขึ้นสวมพร้อมวิ่งพรวดออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด
“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา” ชัชวาลเอ็ดนวลใยที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มที่
“ถ้านวลใยไม่มานังจำปาก็คงอ่อยคุณชัชไปถึงไหนต่อไหนแล้วน่ะสิคะ”
“เธอเป็นใครถึงได้บังอาจมาพูดแบบนี้กับฉัน ออกไป๊!”
เขาตวาดไล่หล่อนจนต้องวิ่งออกไปพลางปาดน้ำตาป้อยๆด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
"ฮึก.."
เธอยืนสะอื้นหน้าห้อง รีบก้มลงดึงปมผ้าถุงปรับความยาวลงตามเดิม อุตส่าห์พับขึ้นมาสั้นหวังอ่อยเขา ส่อแววว่ากำลังกลายเป็นหมาหัวเน่าเสียแล้ว แต่ก่อนเรียกใช้เธอตลอด ยิ่งช่วงแรกๆได้เธอใหม่ๆเธอพลีกายไม่ได้หยุดพักหายใจหายคอต้องบวมแล้วบวมอีก หลังๆมาเดือนละครั้งสองครั้ง พอตอนนี้มีนังจำปาเข้ามาไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะตกกระป๋องถึงขั้นไหน
“อีจำปา มึง”
หล่อนขบกรามแน่นเดินตามจำปาไปถึงห้องเก็บของจึงรีบล็อคห้องเอาไว้
แกร๊ก
“อ้าว พี่นวลใยทำไมต้องล็อค..
หล่อนไม่ปล่อยให้เธอได้เอ่ยถามจนจบประโยค แม่สาวใช้ร่างเพรียวรีบเดินมาจิกผมสาวใช้รุ่นน้องแล้วตบหน้าเธอฉาดใหญ่
เปรี๊ยะ
“โอ๊ยย”
เปรี๊ยะ
ร่างบางเซถลาล้มทับที่เสียบไม้กวาดจนพังครืน
โครมมม
